ชีวิตไม่ได้เป็นละคร  แต่ละครก็เป็นเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิต

มีสิ่งที่ดำเนินเรื่องราว  บางเหตุการณ์ก็ฉายซ้ำไปซ้ำมา  ไม่รู้ว่าชีวิตจริงยืมมาจากละคร  หรือละครยืมมาจากชีวิตจริง

 

บางทีก็หลายเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาเหมือนโดนคลื่นซัดให้จมลง  แต่เพียงคำพูดบางคำกลับทำให้เราขึ้นมาหายใจเหนือน้ำ

ได้อย่างเป็นปกติ   ความสับสนและคลื่นกระแสสังคมกำลังทำให้ตัวตนของเราจางหายไป  จะมีสักกี่คนที่เป็นตัวตนที่มีอยู่

โดยแท้จริง  แต่ท้ายที่สุดก็เหมือนราวกับว่าสิ่งนี้ไม่เคยมีตัวตนมาแต่แรก  สุดท้ายก็แค่ภาพมายา  มาแล้วก็จากไป 

 

การวิ่งตามคือสิ่งที่เหนื่อยล้า  แต่ก็วิ่งหนีคือสิ่งที่เหนื่อยที่สุด เพราะไม่สามารถจะหยุดพักได้